لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت5
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٤ اسفند ۱۳۸۸
 

من زیرِ باران ایستاده ام


تو   از دور ترین کوه    به من می نگری


بر من خشم می گیری

                          

و مرا , به جرمِ اینهمه سیل , اینهمه سرد , به دار می آویزی .


بی خبر

       

        بر دورترین کوه

                          

                        نمی دانی که شاید, بادِ نفسهایت , رهاوردی چنین خشمگین

                                                                          

                        برایِ موطنت به ارمغان آورده باشد ...


و من تنها


خیسِ خیس


چشمانم بی فروغ


 خیره به تو


بارانِ ابرهایِ سیاه بر سرم می بارد


و آرزو می کنم


کاش هرگز ساختنِ چنین شهری را آغاز نکرده بودم ...