لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت7
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:٠٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸۸
 

عاشق شدن در من مرده است

و من سوگش را    در مجلسِ ختمی     به اشک نشستم

و هر آنچه در وجودم پاک بود و  زیبا بود ,

در اشکهایم مرا درنوردیدند و فراموشم کردند .



انگار روحم صیقل خورده است

انگار سالیان است که روحم صیقل خورده است

و کدورتِ خاطراتِ تو   ,    زخمهای کهنه ی مرا        دلیلی بیش نیستند .

دیگر به دنبالِ خودم به هر بیغوله ای سرک نمی کشم

من همینجا بودم    ,     همینجا       ,        در همین آغوشِ گرم

اما

چشمانم آنقدر محوِ نگریستن بر تو

                                         و گریستن از تو بود که

                                                                        مرا ندید ...

                                                                            مرا

                                                                                زنده در همین آغوشِ گرم.

...

دیگر هیچ چیز آنقدر سخت نیست ,

چون من حقِ خود را بر زیستن دیده ام .

من حقِ خود را بر زیستنِ زندگی دیده ام .

و دیگر چشمانم محوِ تو نیست ...

انگار تو محو شده ی منی 

و  وجودِ محوت   که سالیان است     آسودگیِ زیستن را     فراموش کرده است ,

دیگر حضورم را به صورتم تازیانه نمی زند ...

و مرا زیرِ بارِ همه ی نخواستنها و نتوانستنها مدفون نمی سازد .

...

 آن زمان که هوس   افسارِ زندگیِ ما را به دست می گیرد ,    شاید    ,    حقیقی ترین لحظه ی شاد زیستن است .