لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت 10
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٩
 

نیمه شب است


باران می بارد


لبخندی , مرا نگاه می کند

 

اشکی نیست    قطره ای نیست    , لبخند در برم گرفته است و دلیلی برایش ندارم .


...


بادِ سردی که صورتم را خیس می کرد ,  دوست داشتم


و هوا را


          و باران را


                         و دریایِ زیبایِ جنوب را


و آن شب را


در ساحلِ شنی , کنارِ دریا و مه و همه ی زیبایی هایِ جهان ,


و یک نفر    که   _    شاید    نمی دانم چرا         نفهمیدم    _

 

... اجازه دادم  ،  احساسش را به نسیمِ جاری بسپارد    و    در من رها شود


و دستانش      ,       شانه هایم را در بر گیرند


و کلامش    ,       زهرِ نخواستن هایِ تو را , آرام آرام     از خونم برهاند ...


...


ابر و مه و دریا و شبی نیلگون


و جملاتی ساده , کودکانه


و لبخندِ من ...


و یادِ تو ,


         که حضورش را دوست داشتم .


و تجربه ی جدیدِ خواستنِ حسی


                                            از کسی , بدونِ هیچ   هاله ی رنگی

 

                                                                                  و بدونِ هیچ حسی در من ...


...


دوست داشته شدن را دوست می دارم


تو نیستی


و جایِ خالیت   دیگر   آنقدرها هم    آزارم نمی دهد  ... !