لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت 14
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

غمگینم و خسته ...


غمگین تر و خسته تر از آن نهایت که تو بتوانی در پندار آوری .


چشمانت مرا می نگرند 


چشمانت ...


چشمانی که هر بار یک رنگند     مثلِ تو     مثلِ درونت


و   من

      نمی دانم

                      کدامین رنگ

                                        در کدامین لحظه از وجودِ تو بود

                                                                               که مرا گرفتارِ چنین رنگین کمانی کرد...

 


و   من

           خسته

                      از رنگ به رنگ شدنِ هر لحظه ...

 


باران و آفتاب سازندگانِ تو اند .

 


و   من سر در گم ,

                       خیس از تگرگ ,

                                              چشمانم را از شدت تابش نور می بندم .


سردم است

                   و گرمایِ آفتاب

                                           خیسیِ مرا چاره نیست 


و چشمانم از شدت تابش به اشک افتاده است .


...


نه ,


دیگر کافیست ,


دیگر مرا یارای دیدنِ زیباییِ رنگین کمان نیست ... .