لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت 19
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:۱۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱ مهر ۱۳۸٩
 

فرقِ بینِ تپیدن        و        نظاره گر بودن را خوب حس می کنم

فرقِ بینِ تشویش    و        آرامش ...

فرقِ بینِ عشق       و      یک جذابیتِ صِرف ... حتی شاید فقط خواسته شدن ...

...

همه چیز از عشق بهتر شده است ...

حتی گاهی می پندارم ,

                           شاید , 

                                    شیداییِ من , برایِ صدایِ استادی که وجودم را تسخیر کرده بود ,

                                         توهمی عجیب بود که قلبی را به اشتباه می اندازد .

شاید ... نمی دانم .

اما ,

هرگز , لذت بردنِ اینگونه را ... اینهمه شادی و خنده را ... و مهراوه ی اینچنین آسوده را

در هیچ آغوشی تجربه نکرده ام ... حتی در چهارشنبه ی عشق .

...

عشق باید رهایی باشد ... دوستی ... اعتماد ... لبخند ... انرژی ... سرشار شدن ... شوق داشتن ... کشف کردن

اما ,  در کنارِ عزیزترینم  , جز سیاهی و اضطراب و هراس ... چیزِ  دیگری نصیبِ من  نشد .

اکنون ...

            با این غریبه ... همه آنچه را تجربه می کنم که از عشق طلب کرده بودم .

...

آرامم ... و پر از لبخند ... ساده ی ساده     نظاره گرِ خویشتنم .

همه چیز سپید است ... من ... رنگین کمان را برایش به ارمغان آورده ام .


                                                                                                  1385 مهر ماه

 

توضیح :

          من متولد مهر ماه نیستم ... منظورم از " دخترِ مهر بودن " معنیِ اسمم بود که  " آمیخته به مهر "  است .  من اعتقاد دارم که اسم انسانها برای آنها  چیزی به همراه می آورد و  رویِ نوعِ بودنشان تاثیر می گذارد . شاید وابستگیِ زیادِ من به احساس ,  تقصیرِ همین  نام باشد که بسیار هم دوستش دارم .