لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت 21
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٢٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٩
 

در جهان روزهایی وجود دارد که می پنداری جز سراب , هیچ نیستی .

و هر چه عشق بود و رنگ بود , همه دروغ است .

و تو انگار هرگز دیگری را نخواهی شناخت .

انگار نباید اعتماد کرد .

انگار نزدیکترینان , دورترینانند ,

                                و تو ... احمق ترین ,

                                             که دل به حمایتهایِ کوچکِ دورانِ نزدیکت بسته ای .

...

چشمانم ناباورانه مبهوت مانده اند .

احساس می کنم دیگر مرا توانِ تحملِ هیچ نگاهی نیست .

...

چشمانم ...

...

آنقدر مغموم و افسرده ام که می توانم بر طبیعت بارانِ سیاه ببارانم و همه را به دیدنِ حقیقتِ وجودشان مجبور سازم .

...

نمی دانم روحِ آزرده ام تا کی این حجمِ لجن را پذیرا خواهد بود .

نمی دانم زخمهای امروز تا کی وجودِ مرا میهمان خواهند بود .

نمی دانم مرگ آستانِ تحملش چقدر است ... شاید ثانیه ای نیز به یاد من بیفتد

و ... دلتنگی ... !

...

می دانی  ... !  

تنها یک چیز را می دانم ...

من هرگز اینهمه بی عدالتی را از یاد نخواهم برد ... هرگز ... عزیز ترین .

 

پی نوشت :

 1 . اعصاب ندارم به هزار و یک دلیل که نمی خوام اینجا بنویسمعصبانی

این پارازیت رو پیدا کردم که در اسفند ١٣٨۴ نوشته شده بود و بسیار وصف الحال بود . میدونم تلخه  , می دونم سیاهه  , می دونم باز دارم غر می زنم ... ولی دلم خواست اینجا بنویسمش . شیطان

2 . یک سری کمد سفارش داده بودم , آوردن , همه ی طبقاتش 1 سانت از همه طرف کوچیکه ناراحت ... اه اه اه اه اه اه اه اه اه اه اه اه اه اه اه

خیلی خیلی ذوق داشتم براشون ناراحت

3 . اینم از فوتبالمون ...

4 . تلخیِ عجیبی لابه لای ِ موهای ِ طلایی جا خوش کرده است ...

5 . صلاحِ مملکتِ خویش خسروان دانند ... !!!