لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت 24
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ اسفند ۱۳٩٠
 

روزگارِ عجیبی ست  این روزها ,

بویِ نانِ تازه می آید ... نانِ سنگک ...


 

 

من یاد گرفته ام  چگونه می شود لذت برد ,

و مردی را دوست داشت که خیلی چیزها نمی داند

ولی مهربان است ,

گرم است ,

حسادت را , طلب را , نیاز را انکار نمی کند ,

فلسفه نمی خواند ,

کلامش مرا مسحور نمی سازد ,

چشمانش قلبِ مرا به لرزه در نمی آورد ,

و ... هاله ی نورانیِ تو را ندارد ...

 

در آغوشم که می گیرد 

روحم به پرواز در نمی آید

در او غرق نمی شوم  ,

 

_ یادِ آغوشت ... چهارشنبه ی آغوشت ... دیوانه ام می کند _

 

ولی ...

در کنارش می شود  لذت برد  ,  خندید  ,  رقصید  ,

می شود انسان بود  ,  خطا کرد  ,  نیاز داشت , 

می شود از شلوغیِ خیابان حرف زد   یا طعمِ خوشِ نارنگی  ,

می شود در تاریکیِ شب ,  از بوسه ای دزدکی   لذت برد 

و به یاد آورد بویِ خوشِ زن را ... زن بودن را  ...

در کنارش ...

...

ساده زیستن  , راحت  است و زیبا  ,  بی دغدغه  ,  بی تن پوشی از دانش و ادعا .

 

این روزها زندگی ,  رنگِ شادی به خود گرفته است ,

و من در عجبم  , به دنبالِ این شادی تا کجا ها رفته بودم .

 

امروز هیچ چیز رویایی نیست

ولی من لبخند می زنم و خوشحالم  .

 

هیچ چیز رویایی نیست 

و من واقعیت را دوست دارم

 و    او    را

               که اینگونه دوست داشتنش , جهانم را نازنین کرده است .

 

 

                                                                                                             ( دی ماه  84 یا 85 )

 

پی نوشت :

 

1 .  دلم برای پارازیت ها تنگ شده بود ... احتمالا چند نوشته ی بعدی رو هم به پارازیت اختصاص می دم .

 

2 .  اومد دمِ ماشین . گفت : " فیلم می خری ؟ فیلمهای جدید دارم  "  

 گفتم :  " بیار ببینم چی داری . "  فیلمهاش رو آورد  , یکی رو برداشتم , ازش پرسیدم : " این چطوره ؟ " 

 گفت : " خیلی خوبه , تو گلدن گلوب , رقیبِ  جدایی  بود دیگه ... اینم ببر , اینم برای اسکار رقیبش بود ... همه شون سوسک شدن . "   خندید , خندیدم  .

 اولین بار بود که هنگامِ خریدِ فیلمهای جدید و جایزه گرفته ی جهان , اینقدر احساس غرور می کردم  .  خدا باعث و بانیش رو همیشه در اوجِ موفقیت نگه داره ... مبارکش باشه , مبارکِ همه ی ما باشه .

 

3 .  بالاخره  پخشِ  فصل دوم " قلب یخی " هم تموم شد .

دو قسمت کامل خذف شده  !!!  نمی دونم چی شد و چرا اینطوری شد . 

 دیگه حوصله ندارم برای  عوض شدنِ سرنوشتِ نقشی که خیلی براش زحمت کشیدم  غصه بخورم  .

اولین بار در " ساعت شنی " تغییرات و حذفیاتِ غیر منتظره غافلگیرم کرد , حالا هم در قلب یخی . ولی  دیگه خیلی هم مهم نیست . 

من هرچه در توانم بود انجام دادم ...

 در نهایت  می رسیم به این که : صلاحِ مملکتِ خویش خسروان دانند .

اینم از این .

 

4 .  برای اولین بار  در طولِ عمرم  یک کاری کردم که خودم هنوز در کفِ خودم موندم ... و البته بسیار هم از بابتِ انجامش خوشحالم .

ولی هنوز هم باورم نمی شه ... دمم گرم ... نیشخند

 

5 . اگر کار خاصی برای انجام دادن ندارید و از تلفیقِ روانشناسی با حادثه و جنایت  لذت می برید  ,

 سریالِ  "  lie to me  " رو ببنید  .

 

6 .  دلم یک رمانِ  خوب می خواد . مثلِ نوشته های زویا پیرزاد , احمد محمود , عباس معروفی ... مثلِ  " سووشون  " یا حتی  "کلیدر " .

مثلِ " ناتور دشت" سالینجر    ,   " یگانه " ریچارد باخ   

دلم یک داستانِ بلند می خواد که نتونم بذارمش زمین , که من رو از کار و زندگی بندازه ,  یک داستانِ بلند که بشه به خاطرش تا صبح بیدار موند .

می شه چند تا از بهترین کتاب هایی که خوندین رو به من معرفی کنین ؟

 

7 . دیر زمانیست که دیگر

     هیچ شانه ی چپی , هاله ی نورانی ندارد ...

    

    به شانه هایم نگاه می کنم

                                         ... تاریک است .