او

از هرچه وابستگی ست  ,  وارسته است .

اما

دلبستگی ها ,

                    خود ,

                           ترکش کردند .


دیگر هیچ بهانه ای باقی نمانده است

                                             برای تپیدن

                                                     برای لبخند

                                                                برای اشک ...

تلخ است ,

        تنها و تلخ ...

/ 34 نظر / 15 بازدید
نمایش نظرات قبلی
صدف

نوشته هات رو خیلی دوست دارم عزیزم.[ماچ]

سعید

و بعد بچه ها خواندند و او گوش داد: * نه من دیگر آن بیدم که با این بادها بلرزم نه تو دیگر آن باد که با این بیدها خیال وزیدنت باشد حالا برو که باد بیاید

سعید

راستی مهراوۀ گل خوشحال میشم به وبلاگم تشریف بیاری البته اگه وقت داشتید [گل]

فاطمه

او رفت...با چمدانی پر از خاطره...و من فقط خندیدم...یه لبخند احمقانه...به اندازه احساس احمقانه ام...نه دلبستگی نه وابستگی...باز می خندم...این هم احمقانه است...

امین

شعر را نمیشود گذاشت زیر ساطور اما نظر میشه گذاشت شعرت را دوست نداشتم به نظرم کلمه ی اما زیاد است بند آخر شعرتان هم اصلا خوب نیست گذاشتن دو تلخ هیچ نکته مثبتی به شعر اضافه نکرده امیدوارم ناراحت نشده باشی

امین

شعر را نمیشود گذاشت زیر ساطور اما نظر میشه گذاشت شعرت را دوست نداشتم به نظرم کلمه ی اما زیاد است بند آخر شعرتان هم اصلا خوب نیست گذاشتن دو تلخ هیچ نکته مثبتی به شعر اضافه نکرده امیدوارم ناراحت نشده باشی

..

گاه چقدر خوشگلی

سحر

خیلی مواظب باش اگر با شنیدن صداش دلت لرزید... اگر از بدی هاش فرار نکردی و موندی.... اگه هر بلایی سرت آورد واسه خودت یه دلیل آوردی که منظورش این نبوده دیگه تمومه ...!!! اون شده همه ی دنیات!!