قصه های من و همسایه ی روبرو 7 , قسمت آخر

 

 

 

 

نیش خندها    لبانِ تازه تری   می جویند

و  چندان که   از جست و جویِ بی حاصل   باز می مانند

به  لبانِ ما   باز می آیند .

 

                                                                                احمد شاملو

 

 

 

 

چمدان   را   از   صندوق  عقب   در  می آورم  .

به بالا   نگاه  می کنم  .

چقدر دلم تنگ شده بود .

محبوبه  ساک دستی اش را  بر می دارد و می پرسد :

_" نمیای تو  دوش بگیری  خستگی در کنی ؟ شب هم می تونی ماشین رو ببری تعمیرگاه ! "

می گویم :

 _" نه  , برم حموم دیگه حال ندارم دوباره بیام بیرون , برم قالش رو بکنم برگردم  ." 

لبخند  می زند  و   می رود .

آقا رحمت را صدا می زنم  .   چمدان   را   می برد .

شلوارم  خاکی   شده  .  به  حیاط  می روم  .  شیر آب را باز می کنم  .  با دستهای خیسم خاک را  می تکانم .

بهتر  شد .

دوباره  به  بالا  نگاه  می کنم  ,

می ایستم  , 

شاید اشتباه دیده ام   !

 

بهار  است   .   شاخه های گلدانِ بزرگِ  رُزِ رونده اش  باید  از  بالکن  آویزان  شده باشند  !

شاید  طبقه   را  گم  کرده ام  .

یک   ,    دو   ,    سه   

نه  ,  درست  است  .

 

گلدان های پشت پنجره اش  را  هم برداشته  .

شاید دوباره  می خواهد تغییر دکور  بدهد  .

 

شاید ...

 

بیشتر  دقت   می کنم  .

 

انگار ...

 

نفسم   بند  می آید   .   فکری   مثلِ برق   از   سرم  می گذرد  . 

می دوم   بالا   .

 در  را   باز   می کنم  .  از حمام  صدای آب   می آید .

 

_ " محبوبه  ,   منم   ,  نترسی   "

_ " چی شد  ؟  نرفتی  ؟ "

_ " چرا  ,   الان  می رم   ,   کفشم  اذیت  می کنه  .  الان عوض می کنم  , می رم  . "

 

پرده  را  کنار   می زنم   .

پنجره   را  باز  می کنم  .

 

 نگاه   می کنم   .

...

نگاه   می کنم

...

نگاه  می کنم

...

 

پلک  نمی زنم  .

 خیره   ,    بهت  زده     ,    مات  

 

 

بالکنش   خالیست   .

 پنجره ها   دیگر    پرده  ندارند   .

گلدان  ندارند  . 

  

 

بو  می کشم  

 شاید   ته مانده ی   بویِ  هوس انگیزِ قورمه سبزی اش   ,   هنوز   در کوچه  مانده باشد .

شاید   عطرش  ...

 

" چرا هیچوقت  عطر تنت  به  خانه ی  من   نرسید  ؟ " 

 

نمی دانم   جای  خالی  لیوان چایش است   یا  سردیِ نسیمِ بهاری   که   چشمانم  را  نمناک   می کند  .

 

 این  ساختمانِ مرمریِ خوش قواره   ,   با  نورهای ِ مخفی   و   سنگ های  گران قیمت   ,  بی رنگِ گل های تو   ,   شبیه همه ی خانه های  نوسازِ دیگر   می شود  .

خانه هایی   که   درشان  ,   هیچ   دلِ منتظری   ,  نفس   نمی کشد  .

 

انگار   زمان   ایستاده است  .

 انگار  هوا  نیست   .

 

کمی  می ایستم   . 

کمی   نگاه  می کنم   .  

به  جایِ خالی  تو   و  همه ی گل هایت  نگاه  می کنم   .

نگاه   می کنم  .

 

به روزِ اسباب  کشی ات  می اندیشم   ,

 

به لحظه ای  فکر  می کنم   که  بدرود  گفتی   و  خانه ات  را   با  همه ی  اشکها  و لبخندهایی  که  به آن  آمیخته  بود   ,   ترک  کردی   .

پنجره ی من چه ؟  نیم نگاهی  نصیبش شد ؟

دوستانت  هم برای   کمک   آمده بودند  ؟ 

پسرِ همیشگی   چه   ؟   او  هم   بود  ؟ 

برایِ  آخرین بار    در بالکن    دستهایش   را   دورِ بازوهایت  حلقه  کرد  ؟

 خاطره هاتان   را   در  جای جایِ خانه ات    با هم   مرور   کردید   ؟

 

 پسرِ  همیشگی ...

شاید  هم نبوده    ,   مدتهاست   که   نیست   .

لبخند  بر لبم  می آید  !

تعجب   می کنم   .

من   که    قهقهه های ِ   عاشقانه ی تو را    میانِ دستهای او   با  جهانی   عوض   نمی کردم  ,    چرا   از نبودنش    لبخند  می زنم   ؟

 

دلم   سیگار   می خواهد   .

فکر  می کنم    اگر   روزِ  اسباب کشی ات   بودم    چه   می کردم  ...

شاید   باز    پشتِ پنجره  می ماندم   ,  مغموم  و افسرده    ,  مثلِ  همیشه    ,   فقط   نظاره گر   .

شاید   هم   نه   ...

 شاید  این بار    همه ی  شهامتم   را   جمع   می کردم   ,  پیراهن سفیدم  را   با  شلوار جینِ سورمه ای   می پوشیدم  ,  به بهانه ی   خرید  از خانه بیرون می زدم .

 

نفس عمیقی  می کشیدم  ,   به سمت  تو  می آمدم   .

 _"سلام   همسایه   "

برمی گشتی   ,    با  تعجب   مرا  نگاه می کردی   .

_ " سلام  .  ما با هم همسایه هستیم   ؟   ببخشید   ,  یعنی  ما با هم همسایه   بودیم   ؟  هیچوقت  ندیده  بودمتون  !  "

تُنِ  صدایت  را  می بلعیدم  .

_ " شما ندیده بودین   ,   ولی  من   شما رو   زیاد  می دیدم . "

تو   می خندیدی   .

 _" جدی ؟   یعنی  چطوری  می شه  ؟ "

من   ,   چشمهایم   را   از   صورتت   بر نمی داشتم   .

_ " من    همیشه   پشت  پنجره ی  روبروی  بالکن  شما  هستم   . " 

تو   مرا   نگاه   می کردی   ...

بعد ...

بعد ...

 شاید    تو    می خندیدی   و   می گفتی  :

 _" جدی  ؟  چه  بامزه  ... حالا   چیا   دیدین   از  پشتِ  پنجره  تون   ؟  ولی  قبول  نیستا   ...  منم   باید   می دیدم  !  "

 

شاید  خنده   رویِ  لبهایت   می ماسید   ,  اخم   می کردی   و  می گفتی  :

_ " صحیح   !  پس  خوب  شد   دارم  نقل  مکان  می کنم   ,  وگرنه   مجبور   می شدم  ازتون   به  پلیس  شکایت  کنم   .   بیچاره   مستاجرِ   بعدی   .  روز خوش آقا  "

 

شاید   هم   بهت   زده   مرا   نگاه   می کردی   و  می گفتی  :

 _"  عجب !   ...  ,   همسایه ی پنجره ی روبرو    !   ... "

 

کمی  در سکوت   به  من خیره  می شدی   و بعد ...

_ " سالهای نوجوونی   یک کتاب   خوندم   که اسمش   پنجره   بود   ,    قصه ی  عشقِ   یه دختر   بود   به  مردی  که   هم  همسایه ی  پنجره ی  روبروش  بود   و     هم  معلمش  ...  "

 

عمیق تر   نگاهم   می کردی  .  شبیه یک  کشف تازه  .  شبیه اون روزِ برفی  ...

 _ "  تا حالا  کسی  بهتون  گفته  پیراهن  سفید  خیلی  بهتون میاد  ؟ "

من  دست  و پایم   را   گم   می کردم   .  

تو   به  چشم های  من   خیره   می شدی    و  ...

 

چیزی   آزارم   می دهد   . 

گوش   می کنم   .   انگار   دیگر   صدای ِ آب  نمی آید  .  

 

_  "  وا  ...   ناصر ؟   ...   چرا   جواب   نمی دی   ؟  چته  ؟   نرفتی  تعمیرگاه  ؟ "

 

بر نمی گردم  .

 خشک   شده ام  .

 

 می گویم  :

_ " دلم  برای  خونه مون   تنگ شده بو د  ,   خسته ام   ,    سیگارمو  میاری ؟   "

می خندد  و   در حالِ   دور    شدن    می گوید   :

 _ "  آره  ,   منم    دلم  تنگ  شده بود  ,  خیلی  خوش گذشتا  ولی   هیچ جا  خونه ی خودِ آدم   نمی شه   ,   حتی  اتاقِ مخصوصِ ماه عسل  . "

 

 

 

                                                                                 پایان  

                                                                                  بهمن ماه 1392

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

  

 

1 .  دلِ منم  به  شدت   براش  تنگ  می شه   ,   ولی  باید  می رفت  ...

این  هفته   ,   هفته ی تموم  شدن ها   بود  .

"نام  من   سرخ"  هم   تموم   شد  . 

عجب  کتابی   بود  .

واقعا  یک جاهایی  حیرت  می کردم   از شیطنت های عجیب و غریبِ نویسنده  .

دلم  نمی خواست  تموم  بشه   ,   مثل  حالی  که  موقعِ تموم شدنِ "کلیدر" , "کافکا  در کرانه" ,  "خشم و هیاهو"  , "سمفونی مردگان" , "ابله"  , "یگانه"  یا  هر دو رمانِ "زویا پیرزاد" و ...  داشتم   ,   هرقدر  به  پایان  نزدیک تر می شدم , با سرعت کمتری  می خوندم   که   دیرتر   از  اون دنیای بی نظیر   خارج   بشم   .

خدا  رو  شکر   چنین  کتاب هایی   وجود دارند   و   من    می تونم  همه ی  دلسردی هام  از دنیای  خودم  رو  ,  در دنیای  جذابِ این کتاب ها    فراموش کنم  .  می تونم   در  اون فضا   غوطه  بخورم  و  لذت  ببرم   و  همذات پنداری کنم   .

"نام  من   سرخ "  رو  بسیار   دوست  داشتم  ,  حالم  رو  بهتر  کرد  .

 

 یک سوال

به نظر شما   وقتی  آقای  دولت آبادی  نگارش  کلیدر  رو  تموم  کردند  ,  چه  حالی  داشتند  _ وقتی حالِ منِ خواننده  اینه _ ؟!؟!؟!؟!؟؟

یعنی  برام   جالبه  که بدونم  یک  نویسنده   ,  وقتی یک  رمان  چند جلدی رو  به پایان می رسونه  حالش  چطوره  ؟

 شبیه  از دست دادنِ  عزیزانه   یا   شبیه   به  ثمر  رسیدنِ عزیزان  ؟؟؟

احساسِ  یک آدمِ  غیر  حرفه ای  ,   در اولین تمرین جدی اش     ,  بعد   از  یک قصه ی کوچولوی  هفت  قسمتی   ,  دلتنگیِ شدید   بود  و   البته   شعف   و   هیجان  و ذوق زدگی   .

حالا   آدم های حرفه ای  و  اینکاره   واقعا  حسشون چیه  ؟

 

 

2 .  پشه های بی شعور  مجددا  بنده  را  به شدت  ...

و  من   واقعا   دیگه  تحمل  ندارم  . 

خسته  شدم  .

هرچند که می دونم  به  شدت  دلم  برای  آبادان  و  روزها  و شب های  خوبش  و مردم بسیار   مهربون  و  باحالش  تنگ   می شه   ولی  بسه دیگه  ...

 یعنی  دیگه   دلم  می خواد  کلا  برگردم  سر خونه  و  زندگی  و  شهرِ خودم  .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

2069  .  صفحه 410

 ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی  .  " جهنم  "

جهنم  هم  به  آن داغی ها  که  می گویند  نیست  !

 در مواقعی که شخص شرایط بسیار بدتری را انتظار داشته  بر زبان آرد .

مترادف اینجوری ها هم که می گویند نیست !

به این شوری ها هم که می گویند نیست !

 

 

4 .  خدایاجان  بنده   به  شدت   منتظرم   .

 

 

5 .  بعضی از اتفاق ها  می افتند  که  تو  به   تشخیص ات  ایمان  بیاری ,

 و  دلسرد بشی   از  کوچکترین  تردیدِ مثبتی  .

 

                      

6 .  " یخبندونای  قطبی چشمات  "

  آلبوم&nbsp

/ 0 نظر / 148 بازدید