مردمانِ گرمِ شهرِ گرم 2

 

 

 

 

 

می مخور با همه کس  تا نخورم خونِ جگر        سر مکش  تا نکشد سر به فلک فریادم

یارِ بیگانه   مشو    تا   نبُری از   خویشم          غمِ اغیار  مخور   تا  نکنی ناشادم

شمعِ هر جمع مشو    ورنه بسوزی ما را         یادِ هر قوم مکن   تا   نروی از یادم

 

                                                                                                              حافظ

 

 

 

 

_ "بفرمایید ، بفرمایید ... کسی نیست ، خانوممه  با مادرش ... منزل خودتونه  راحت باشید ..."
 
صدای زنانه ای تعارف کنان به در نزدیک  می شود  .
 
_ "خوش اومدین ... بفرمایید ... من از ظهر به آقا امیر  گفتم شما رو بیاره اینجا ... تو این سرما چرا  موندین  آخه ..."
 
صورتش نمایان می شود  .   تشکر   می کنم  . کفشهایم را در می آورم  .  وارد خانه می شوم .
 
_ "چه خونه ی قشنگی دارین "
 
_ "چه  فایده خانوم  وقتی  سوت  و  کوره "
 
میخندم  .
 
_ "معلومه دلت بچه می خواد "
 
 
نگاهش محزون می شود .
 
گند زده ام .
 
_ "کی  دلش   بچه نمی خواد؟  "
 
مدتیست یاد گرفته ام   گاهی به جای  مخالفت  ،  می توان سکوت کرد .
 
مرا به اتاق می برد .
 
کنارِ   بخاری  می نشینم  .  مادرش  وارد می شود  .  خونگرم  و  مهربان  .  سینی چای را روی زمین می گذارد .
 
 
 
عطرِ دارچین  ، مشامم  را  پر می کند .
 
دلم   برای  چای نوشیدن  با  عزیزترین  تنگ می شود  ،  چای دارچین   دوست دارد .
 
 
در این دوریِ  طولانی  ،  در این  غربتِ دلنشین  ،  دلم هوایِ  روزهایِ خانه ی ظفر  و دیدارهای  هر روزه  و  گپ زدن های بی پایانمان  را  می کند .
 
 
 
 
شیرینیِ  هوس برانگیزی   برایم می آورند  .  شبیه  زولبیا  بامیه ی  خودمان است ، شیرین است  ،  شهد دارد  ،  ترد  و  نارنجی  ،   در خانه  پخته اند .
 
 
چایِ دارچینم را    _که تو دوست داری و من دوست ندارم_  
با شیرینیِ خوشمزه ای که  _من دوست دارم و تو دوست نداری_   
به یاد همه ی  دوست داشتن هایمان  می نوشم .
 
 
 
 
_ " نوکِ دماغتون قرمز  شده  ،  بخاری رو بیارم  جلوتر ؟ "
 
می خندم . صورتم  را به بخاری  نزدیک می کنم . 
 
_ "چند سالته ؟ "  
 
_ " بیست و دو سال "
 
 
_ " خب  پس  ...  چرا   نگرانی  ؟   کلی  وقت  داری   برای   اینکه  خونه  رو    از سوت و کوری   دربیاری   ،  فعلا  از  زندگیت   لذت ببر   ،  بچه  که   بیاد دیگه   وقت نداری    نفس بکشی   "
 
 
_  "  شما   بچه  دارین  ؟  " 
 
_  "  نه  "  
 
 
خجالت می کشم  .  
 
فکر می کنم    پس   این جمله ها از خاکِ کدامین تجربه در مغز من می روید ؟
 
شاید مشاهده ی ریحانه  ، 
شاید شنیده ها  ، 
شاید ...
 
 
مادرش  نگران است  .
 
_ " پنج ساله  اومدن  سرِ خونه زندگیشون "

 
درماندگی  از  صورتش می بارد  .

 
_ "جنوبیا   همون شب اول    بچه  می خوان "
 
راه حلی به ذهنم  نمی رسد  ،  نه  برایِ بچه دار شدنِ او   ،
نه  برایِ   فرار  از   گندی  که  زدم .
 
مثلِ همه ی لحظاتِ  سرگردانی  ،  به خدایاجان   پناه  می برم .
 
 
_ " خدا بزرگه  ،  حتما یک خیری  توش بوده  ،  حالا هم که کلی وقت دارن  ،  نگران نباشید  ،  حتما وقتش نشده  "
 
با چشمانِ غمگینش   لبخند می زند .
 
_ " هوا سرده  ، نه ؟ "
 
به بخاری  می چسبم .
 
 
_ " آره  ،  ما اصلا   انتظار نداشتیم   جنوب   اینقدر   سرد باشه  ،  یخ  زدیم "
 
_ " تو  رو خدا    هروقت سردتون شد    بیاین خونه ی ما  ،   به مادر هم بگید  تشریف بیارن  ،     اینجا  خونه  ی  خودتونه   "
 
این جمله ی آخر  را    هر روز   بارها می شنوم  ،   از تهِ دل ،  با  اصرارِ  زیاد . 
 
" اینجا   خونه ی  خودتونه   "
 
گاهی احساس می کنم   ،  ما   ،   کلید همه ی خانه های این شهر  را  داریم .
 
 
 
 
اینجا   ،   آبادان    ،   شهرِ مهربان
 
مردمِ  مهمان نوازش    بر لبانشان    لبخندی ابدی  چسبانیده اند .
 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . دلم می خواد   تاریخِ به روز شدنِ وبلاگِ  این هفته رو    دست کاری  کنم   ولی   روم  نمی شه   .

آخه   من  همه ی تلاشم  رو  کردم  که  خوش قول  باشم   ,  این بار   دیگه  واقعا  جهانِ هستی  نخواست  .

چهارشنبه   متنِ  وبلاگ  آماده  بود  ،  ولی  مجبور  شدم   به طورِ کاملا  ناگهانی   _برای  انجام ِ کاری که  مدتها پیش باید  تموم می شد  و  من  چندین ماهه  هیچ تعهدی نسبت بهش ندارم  _    برگردم  تهران   .  اون هم  بدونِ  رضایتِ قلبی   ،  در شرایطِ سختِ کاری  و  با  وجودِ همه ی بدحسابی ها   ,  فقط و فقط به احترامِ  پدرم   و   کسی که  ازش  خواهش کرد  من  رو  راضی  کنه  .

 

بگذریم   .   دیگه  اصلا  دلم  نمی خواد  به اون همه  خلفِ وعده   فکر کنم   ...

 

اومدم هتل  .  فکر کردم  حالا  که  مجبورم  برم   ،  می تونم  لباس های کثیفم رو  ببرم  مأمن   و  با  ماشین لباسشویی  بشورم  .  لباس های  زمستونی  و  بخشی از  وسایلِ غیر ضروری  رو   هم   برمی گردونم  که برای  تعطیلات عید    بارم  خیلی سنگین  نباشه   . 

چهارشنبه   آخرِ شب  ،    بعد از  سه ساعت  علافی   در  فرودگاهِ آبادان   به دلیلِ تاخیرِ هواپیما    _ که تقریبا  مشکلِ همیشگیه _    به  سمتِ  شهرِ قشنگم پرواز کردم  .  مرکزِ مهر و عاطفه  هم   باهام   همسفر  بود  .  توی هواپیما  متنِ اصلی رو    _ که در صفحه ی یادداشتِ  مبایلم  تایپ کرده بودم _   بهش  دادم  بخونه    ،   یعنی    اینقدر  آماده  بود  !

 

حدود  چهار  صبحِ  پنجشنبه   رسیدم   منزل    ,  نمی دونم   به  کدامین گناه   ،  چمدونم   در  قسمت بار   هواپیما   کنارِ  یکی از    یخدون های ِ پر از ماهیِ مسافرهای عزیز   قرار گرفته بود  ،  پشتش  خیس  شده بود  و   بوی گندِ  ماهی  می داد   .   اعصابم  به هم ریخت  شدید  ،   اَه  .

تا  وسایلم  رو  دربیارم   و  چمدون رو بشورم  و   لباس های کثیف  رو  بریزم  توی ماشین لباسشویی  و  ...   ،   ساعت حدود  شش صبح  شده بود .

سه ساعت  خوابیدم   و بعد  رفتم  سرِ کار   تا ساعتِ  سه  نیمه شب !!!

حتی  وایمکس  ایرانسلم  رو  با خودم برده بودم    که  اگر  فرصتی  پیدا شد   ،   برای  اولین بار   به وسیله ی  مبایلم   وبلاگ  رو    به روز   کنم   ,   ولی  وایمکس جان    استثنا   اونجا  آنتن  نداد  !   ( تا حالا  این وایمکس ایرانسل   برای من   همراه ِ  بی نظیری  بوده   ,  همه جا  پا به پام  آنتن  داده  و   من  رو   به  دنیایِ  مجازی   وصل کرده   ,   این بار    حتما  قسمت  نبوده   وگرنه   وایمکس جان   بامعرفت تر  از این حرفهاست  ) نیشخند

 

این بود  شرحِ تقریبیِ  زندگی من   در  روزِ  پنجشنبه ی موعود   !!!

 

جمعه  هم  که   تا بیدار  بشم   و  لباس های  شسته شده  رو  جمع کنم  و  بار و بندیل ببندم   ،  وقتِ  ناهار  رسید   .  

عزیزترین   با   مهربونی  فراوان  اومد  .   تقریبا   دو ماه  بود  که  ندیده   بودمش   ,   دلم  براش   یک ذره  شده  بود  ,   البته  دیشب هم   اومد  فرودگاه دنبالمون   ,   ولی   برای رفعِ دلتنگی  خیلی  کوتاه   بود  .

 لوبیاپلوی  خوشمزه ای  رو   که  برام  پخته بود   در کنار هم   نوش جون کردیم  و  چای  نوشیدیم   و  کمی   از  دلتنگی مون  از بین  رفت   .  

 برگشتم   آبادان  .

این چهارمین  دفعه   بود   که   در این چهار  ماه   به  تهران  سفر می کردم  . 

کوتاه ترین  سفرم  هم  بود  ،

ولی   بیشتر از همه ی دفعات  پیش   ،    برای   "کیمیا"   و  آقای  افشار   و   هم بازی های  دوست داشتنی  و  گروه  بی نظیرمون   بی قرار   بودم  .

آدم  بعضی وقتها    باید   با اتفاق هایِ متاسف کننده    مواجه  بشه    تا  قدرِ   نعمت هایی  رو  که داره    بیشتر   بفهمه   .  

آرامش  و  احترامِ   موجود    در  "کیمیا"   رو   بی نهایت   دوست  دارم   .  

خدایاجانم    شکرت   .

 

حالا   به  نظر ِ  شما   انصافه   که   تاریخ  وبلاگ    اون بالا    به جای  "پنجشنبه "    ،  "شنبه "  نوشته شده باشه  ؟؟؟

ناراحت

 

 

2 .  یک    اس ام اس    اومد    جهتِ  " دل تکونی  "

کلی پیشنهاد داده  بود   . 

با بعضی هاش موافق  بودم   با   بعضی هاش  مخالف  .

ولی یکی از پیشنهاداتش  خیلی  به دردِ من    می خورد .

گفته بود  :

" دلتو  بتکون   از   نفهمیدنِ  اونایی  که  همیشه  فهمیدیشون   "

 

من  اگه  همین   یک کار   رو  بتونم   انجام  بدم   و  بیخیالِ  همه ی  نفهمیدن هایِ پارسال    بشم   ,   حالم  خیلی  بهتر   می شه   .

تلاشم  رو  می کنم  .

 

 

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

/ 0 نظر / 21 بازدید