حال

 

 

 

 

                                     خورشید  شامگاه خزانی زیبا نیست

                                     اکنون

                                     که لخته لخته

                                     پیرهنت را

                                    به یاد می آورد.

 

                                                                        شمس لنگرودی

 

 

 

 

 

حوالی پاییز بود 

پر از  نم  و  خش خش  و  ابر
 
و رنگ های  زیبا   و    زیرپا افتاده
 
و دلی که  مغموم  و   افسرده 
 
به   راه های نرفته ى زیر باران   می اندیشید
 
 
 
روز آخر 
 
روز وداع 
 
...
 
 
یک دل سیر نگاهش می کنم  .
 
می بوسمش ،  به  رسمِ  آخرین  خداحافظی  . 
 
 
 
_ : " اگر  مثلِ  تو   عاشقی   بلد نبودند   چه  کنم ؟"
 
 
می خندم.
 
 
نمناک  می شود.
 
_ : "دلم  برای  انتظار کشیدن هایت   با  آنهمه تپش،
 
   برای  قهقهه هایت
 
    برای  شوق  و ذوقت
 
   دلم برای  روزهایِ خوبِ  بودنِ  تو  تنگ  می شود ."
 
 
می خندم  .
 
 
 
_ : " دلم  برای  گلدان هایت
 
   برای دستهایت
 
  برای آنهمه عشق  که  به بالکنِ کوچکِ من  هدیه دادی   تنگ  می شود ."
 
 
می خندم .
 
 
_ :  " آیا  کسی مانند تو   نوشیدنِ پیاپیِ چایِ تازه دم را  مثلِ  سُنتی عمیق و ارزشمند برای  من  معنی   خواهد کرد ؟
 
  آیا  کسی  مثلِ  تو  مرا   با  بوی اسپند   از  چشم زخم ها   و حسادت ها  مصون  خواهد داشت ؟
 
   آیا   کسی  مثل  تو   بامرام   
   به  پای  من  خواهد  نشست  
    و  برای  فرار از  تنهایی رُعب آورم ،  شخصی  را  ... 
   شخصی  را  ... 
   خاطراتش  را   همین  جا   دفن  می کنی  و  می روی ، نه ؟
   دلم  برای  با هم دیدنتان    تنگ شده ."
 

 
نمی خندم  .
 
 
_ :  "فراموشم  می کنی ؟  به خاطرِ  او  ؟"
 
 
 
نگاهش می کنم .
 
 
هیچگاه   مثلِ مأمن   ،  دوستش  نداشتم  .
 
اولین  شبِ تنهایی  ، 
 
میانِ  شیشه های  روزنامه  شده  و  سرامیک های  سرد ،
 
فقط  به رفتن   می اندیشیدم  ،  برای  رهایی  از   هراسی  که  خفه ام  می کرد .
 
 
_ :  " فراموشت  نمی کنم  ."

 

 

کلید را تحویل می دهم 
 
سوار ماشین می شوم 
 
گاز می دهم
 
می روم
 
و ناگهان حس  می کنم 
 
نصف شده ام ، 
 
انگار چیزی بوده که دیگر با من نیست
 
سبک شده ام
 
راحت نفس  می کشم

ترمز می کنم 
 
می ایستم 
 
بر می گردم از شیشه ى عقب 
 
پنجره  را   نگاه می کنم
 
می بینم  
 
پشت پنجره ى  بسته

ایستاده
 
مرا نظاره  می کند
 
لحظه ای بی تاب  و   عاشق
 
لحظه ای سنگدل و جعلی  
 
 

او را
 
با همه ى سردرگمی هایش

در خانه ی ترسناک  و  سرد  و  دوست نداشتنی
 
 جا می گذارم 
 
و   می روم 
 
تا ابد

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . مرغ های آمین

 درست در لحظه هایی  که  پستِ قبلی وبلاگ را  می نوشتم ،

بر فرازِ مأمنم پرواز می کردند!

 

مستجاب  شدم

در کمالِ بهت  و  ناباوری  و  حیرت !

 

عمه جان می گوید

شاید این روزهای خوب  ،  همه هدیه است  ،  برای تو  ، 

به پاسِ  آنهمه  مقاومت!

 

و من فکر می کنم

 آیا

فائق آمدن ، بر آن حجمِ وسوسه ،

اتفاقی ارادی بود؟

 

شاید  خدایاجانم  را   سربلند   کرده باشم

 شاید ...

 

بخوانید  مرا     تا    اجابت  کنم   شما  را  ...

 

 

2 . سلام

چطور می شه  این همه  بدقولی رو بخشید ؟

من که از قبل گفتم بخشیدن بلد نیستم

انشالله که شما شبیه من نباشید .

 

دلم اینجا بود ،

حتی دو تا پستِ نیمه نصفه هم نوشته بودم که متاسفانه تاریخ مصرف داشتن و زمانشون گذشت و فرصت نشد که منتشر بشن .

مثلا یکیش مربوط به آغاز جام جهانی بود ، یکیش هم مربوط به آقای پشت و پناه ...

حالا مهم نیست ،

حتما قسمت نبوده ،

شاید هم ربطی به قسمت نداره !

من کلا زندگی در دنیای حقیقی رو به زندگی در دنیای مجازی ترجیح می دم .

وقتی در دنیای مجازی کمرنگم  معنی اش  اینه که در دنیای حقیقی پررنگ تر شدم

و این خیلی خوبه .

به هرحال  مهم اینه که 

دلم   برای   این گوشه ی دنج   و   نوشتن برای شما   به  شدت تنگ شده بود .

 

دوستتون دارم .

 

 

3 . ( این هفته به دلیل کثرت مطلب ، کتاب کوچه رو بیخیال می شیم ) 

 

 

                             گاهی گمان نمی کنی ولی خوب می شود

                             گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود

                             گاهی بساط عیش خودش جور می شود 

                             گاهی دگر، تهیه بدستور می شود

                             گه جور می شود خود آن بی مقدمه  

                             گه با دو صد مقدمه ناجور می شود

                             گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است                 

                             گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود

                             گاهی گدای گدایی و بخت با تو یار نیست             

                             گاهی تمام شهر گدای تو می شود…

                             گاهی برای خنده دلم تنگ می شود                  

                             گاهی دلم تراشه ای از سنگ می شود

                             گاهی تمام آبی این آسمان ما                           

                             یکباره تیره گشته و بی رنگ می شود

                              گاهی نفس به تیزی شمشیر می شود              

                              ازهرچه زندگیست دلت سیر می شود

                              گویی به خواب بود جوانی‌ مان گذشت                

                              گاهی چه زود فرصتمان دیر می شود

                               کاری ندارم کجایی چه می کنی                       

                               بی عشق سرمکن که دلت پیر می شود

 

 

گویا  از  قیصر امین پور   ولی  مطمئن  نیستم

 

 

 

4 . مرا 

به نامِ تو  می خواند

 

گاهی 

لذت می برم

گاهی 

دلم  می گیرد 

 

 

/ 0 نظر / 35 بازدید